როდესაც ბრუნო არეცოში, მათ საერთო სახლში ბავშვების და მეუღლის სანახავად ბრუნდებოდა ხოლმე, ჩანთებში არაერთი სხვადასხვა მედიკამენტი ედო, მათ შორის გულის სამკურნალო პრეპარატი სახელად "მიკორენი" და გამაჯანსაღებელი საშუალება "კორტექსი". სააბაზანო ოთახში მდებარე პატარა კარადა მუდმივად ამ მედიკამენტებით იყო სავსე, წამლებით, რომლებიც მას ფლორენციიდან მოჰქონდა ხოლმე. გაბრიელა იხსენებს, რომ ღამღამობით მის ქმარს გული ხშირად არაბუნებრივად ჰქონდა აჩქარებული და მისი ფეხები თავისით მოძრაობდნენ, მაშინ, როცა მას თითქოს უნდა სძინებოდა. გაბრიელა ყვება, რომ მათ ამ საკითხზე საუბარი ჯიუტად არ სურდათ, რადგან ორივენი გუნდის ექიმებს გულუბრყვილოდ უცხადებდნენ ნდობას. წყვილი ახალგაზრდა და იმედებით სავსე იყო, ბრუნო კი გუნდის ძირითადი შემადგენლობის მოთამაშე, რომლის ხელფასიც საკმაოდ მაღალი იყო. ბედნიერების, როგორც მათ ამ სიტყვის მნიშვნელობა ესმოდათ, კითხვის ნიშნის ქვეშ დაყენება არცერთს სურდა და ამიტომაც ექიმების ნამოქმედარზე სერიოზულად არასდროს საუბრობდნენ.

ის, რომ 1985 წლის ზაფხულის ერთ მშვიდ საღამოს ბრუნოს სახლის ტერასაზე დგომისას კიდურების საშინელი ტკივილი დაეწყო და ამ ამბიდან რამდენიმე კვირის გასვლის შემდეგ ლეიკემიის დიგანოზი დაუსვეს, თავიდან გაბრიელასთვისაც ბედისწერის მუხანათობას უკავშირდებოდა. მისი თქმით, ეს მის ცხოვრებაში ყველაზე საშინელი დრო იყო- ჩვენ, თანამოსაუბრენი ვერც კი ვხვდებით, ორი წლის განმავლობაში ბრუნოს მუდმივი უძლურების და აგონიის ატანას გულისხმობს თუ იმ დაუსრულებელ გაურკვევლობას, რომელთან შეხვედრაც მეუღლის სიკვდილის შემდეგ მოუხდა. ბრუნო რამდენიმე წლის გარდაცვლილი იყო, როცა მან მართლმსაჯულების გზით წასვლა გადაწყვიტა, მაგრამ მალევე მოუხდა იმის შეგნება, თუ რამდენად რთულია იმდენად გაბედული ადვოკატის პოვნა, რომელიც საფეხბურთო სამყაროს გავლენიან პირებს შეეჭიდებოდა. " შენ ალბათ ჭკუიდან შეიშალე" , -ეუბნებოდნენ გაბრიელას, - " ომერტა, დუმილის მცნება მაფიის წრეებზე უფრო მკაცრად საფეხბურთო საზოგადოებაში არის დაცული".

პროკურორმა ბოჩოლინიმ საბოლოოდ საგამოძიებო მოქმედებები იმ მიმართულებით დაიწყო, რომ ბრუნო ბეატრიჩეს არაბუნებრივად ნაადრევი გარდაცვალება მის მიერ სხეულის მუშაობის გამაუმჯობესებელი პრეპარატების მიღებასთან იყო უშუალო კავშირში. გამოძიების მუშაობის მსვლელობისას მან არამარტო "ფიორენტინას" გუნდში განხორციელებული დოპინგის "კურსების" შესახებ ფასდაუდებელი მნიშვნელობის ინფორმაციას მოიძია, არამედ ისიც გამოარკვია, რომ ერთ-ერთი შეხვედრაში ბრუნოს მიერ საზარდულის დაზიანების გამო გუნდის ექიმთა თათბირის შემდეგ მისთვის დასხივებითი მკურნალობის ჩატარება გადაწყდა. მიზეზი კი ის იყო, რომ 1975 წელს იმ სეზონის ეროვნული თასის ფინალში ფლორენციულ გუნდს "მილანის" წინააღმდეგ ჯანმრთელი ბეატრიჩე აუცილებლად გამოადგებოდა. ეს პირველი შემთხვევა იყო, რომელშიც გამოძიებამ შეძლო "მკურნალობის" მეთოდებსა და ავადმყოფის ჯანმრთელობის მკვეთრ გაუარესებას შორის უშუალო მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის დადგენა მოხერხდა. აქედან კი გამომდინარეობდა ბრალდება, რომლის მიხედვითაც სხივებით მკურნალობამ ბეატრიჩეს სიკვდილი გამოიწვია. მუშაობის ამ მიმართულებით გაღრმავებას იმან შეუშალა ხელი, რომ "ფიორენტინას" ექიმების მიერ იმ წლებში შედგენილი მთელი სამედიცინო დოკუმენტაცია რატომღაც დაიკარგა. 2009 წელს კი საგამოძიებო ღონისძიებების სრულად შეწყვეტა გახდა საჭირო, რადგან ახალი კანონის ძალაში შესვლის გამო დანაშაულის ხანდაზმულობის ვადა გავიდა. შესაბამისად არ გამართულა სასამართლო პროცესი, რომელზეც ბრალდება " სხეულის დაზიანება, რომელსაც შედეგად სიკვდილი მოყვა" ფლორენციული კლუბის მაშინდელ მთავარ მწვრთნელ მაცონეს და გუნდის ორ ექიმს ვერ წაუყენეს.

ეს იმას როდი ნიშნავს, რომ ბრძოლა შეწყდა. მას " დოპინგის მსხვერპლთა გაერთიანება" აგრძელებს, რომლის წევრებიც ბოლომდე მისვლას აპირებენ, სანამ სამართლიანობა არ იზეიმებს. ეს გაერთიანება 2006 წელს გაბრიელა ბეატრიჩემ, მისმა ორმა შვილმა და ადვოკატმა ოდოვიზიო ლომბარდომ დააარსა. სამოქალაქო სამართლის პროცესი, რომელიც მალე უნდა დაიწყოს, სავარაუდოდ უკეთესი შედეგის მომტანი იქნება. " იმას, რაც ჩემს ქმარს დამართეს, ფეხბურთის მესვეურებს ვერ ვაპატიებ. არ შემიძლია, ეს ოდესმე დავივიწყო და დამნაშავეებს შევუნდო " - გვეუბნება გაბრიელა.

ალესანდრო გალდიოლოს ბეატრიჩეს ქვრივისგან განსხვავებით მამის ავადმყოფობის დაბრალება არავისთვის სურს. განსაკუთრებულად არც ის აწუხებს, რომ სიმართლის გარკვევას არანაკლებ მძიმე დაავადებების მსხვერპლნი, მამამისის არაერთი ყოფილი თანაგუნდელი ავადმყოფობის გამომწვევი მიზეზების იგნორირებას არჩევს. " ნამდვილად ვიცი, რომ მამაშენი არაფერს იღებდა" - უთხრა მას წარსულში ცნობილმა მოთამაშემ, ჯანკარლო ანტონიონიმ. არადა სწორედ მანვე ბეატრიჩეს საქმესთან დაკავშირებით ჩატარებული ერთ-ერთი დაკითხვის დროს აღიარა, რომ "მიკორენი" და "კორტექსი" ფლორენციულ გუნდში ძალიან ხშირად გამოიყენებოდა. გარდა ამისა, 2003 წელს გარდაცვლილი ნელო სალტუტის მიერ პროკურატურისთვის მიცემული ჩვენების თანახმად იმ ყავაზე ამახვილებდა ყურადღებას, რომელსაც გასახდელში ფებურთელებს ასმევდნენ და რომლის მოქმედებაც ძალიან ჰგავს მილანური "ინტერის" ფეხბურთელებისთვის მიცემულ სასმლის მიღების შედეგად გამოწვეულ ეფექტს.

ის, რომ "მიკორენის" წითელი აბები გასახდელში მაგიდაზე დადებულ პატარა თეფშზე მართლაც ხვდებოდათ, "კარაბინერებს" თავად გალდიოლომაც დაუდასტურა. " ამ აბებს პირადად მე უპირველეს ყოვლისა ზამთარში, უშუალოდ თამაშების დაწყების წინ გუნდის ერთ-ერთი მასაჟისტის მითითებით ვიღებდი. ის მეუბნებოდა, რომ უკეთესად ვისუნთქავდი და თამაშში შესვლისთანავე აქტიურად ჩავერთვებოდი. მედიკამენტების მოწოდება გუნდს ევალებოდა " .

ასეთივე სიხშირით გამოიყენებოდა ინექციები და წვეთოვანი გადასხმები. 1974 წლიდან 1979 წლის ჩათვლით, როგორც გლადიოლო ირწმუნებოდა, ყოველი თამაშის წინ, კვირა დილით მას გუნდის მასაჟისტი სასტუმროს ოთახში შპრიცით "სუპრაკორტესს" უკეთებდა.

სამოცდაათიან წლებში ამ პრეპარატის სახელი აკრძალულთა სიაში არ შედიოდა, დღესდღეობით კი მიკორენის შემადგენლობაში არსებული, სუნთქვის მასტიმულირებელი აქტიური მოქმედი ნივთიერებების- კროტატამიდისა და კროპროპამიდის გამოყენება უკვე აღარ არის ნებადართული.

ოთხმოცდაათიანი წლების დასაწყისში ასევე აიკრძალა გამაძლიერებელი საშუალება "სუპრაკორტესი", რომელიც "კორტექსის" სახელითაც არის ცნობილი. ექიმები და მეცნიერები ამ პრეპარატების მრავალი წლის განმავლობაში გამოყენების შედეგად ჯანმრთელობის მძიმე დაზიანებას არ გამორიცხავენ. ადვოკატი ლომბარდოს აზრით , ბეატრიჩეს მიმართ განხორციელებულ დასხივების თერაპიას მკურნალობასთან არაფერი აქვს საერთო. ეს უბრალოდ იყო ყოვლად უპასუხისმგებლო მცდელობა, მოთამაშის ჯანმრთელობისთვის მიყენებული შესაძლო ზიანის მიუხედავად მას მნიშვნელოვან თამაშში მონაწილეობა მიეღო. ამ ნაბიჯების მიღმა ის მარტივ ლოგიკას ხედავს: ამ ლოგიკის მიხედვით სპორტული მიღწევები და წარმატებები ყოველთვის უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე სპორტსმენთა ჯანმრთელობა და სიცოცხლე.

ჯანკარლო გალდიოლო, ამ ლოგიკის მსხვერპლი, დღესდღეობით ლოგინში წევს, რადგან მოძრაობის უნარი სრულად აქვს წართმეული. მისი დაავადება უკურნებელია და ალესანდრო,მისი ორივე და-ძმა და ჯანკარლოს მეუღლე ოჯახის უფროსის მოვლაში ერთმანეთს ენაცვლებიან. ბოლოჯერ მისი ხმა ოჯახის წევრებმა რამდენიმე თვის წინ გაიგონეს- მას დაუნაწევრებელი და გაუგებარი ბოდვა აღმოხდა. რამდენიმე წლის წინ, როცა თავად უმცროსი გალდიოლო, ალესანდრო სამოყვარულო ფეხბურთში ძალების მოსინჯვას აგრძელებდა, მამამისმა და მან დოპინგის შესახებ დიდხანს ისაუბრეს. მამამ ალესანდროს მიმართა თხოვნით,არასდროს მიეღო რამე ნივთიერება,თუნდაც მის მიღებას მოედანზე მის მიერ ნაჩვენები შედეგი გაეუმჯობესებინა. ეს "ენერგიის მომცემ" შოკოლადის ბატონს და ევკალიპტის წვენზე დამზადებულ ბალზამსაც კი ეხებოდა, რომელსაც ალესანდრო სათამაშოდ გასვლის წინ ნესტოებთან ისვამდა. " იგი ჩემს მიერ ყავის დალევასაც კი ეწინააღმდეგებოდა" - იხსენებს ალესანდრო. იქნებ ჯანკარლოს სურდა, შვილს იმის თავიდან აცილებაში დახმარებოდა, რისგან თავის დაღწევაშიც მისთვის არასდროს არავის შეუწყვია ხელი? ალესანდრო უკიდურესად გაკვირვებული გვიყურებს და ამბობს, რომ მას ასეთი რამ აზრად ჯერაც არ მოსვლია.

გარდა ამ შემთხვევებისა გალდიოლოს რამდენიმე სხვა ყოფილი თანაგუნდელიც,რომელიც ჯერ კიდევ ცოცხალია, ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება ასეთ "მკურნალობას" უნდა მივაწეროთ. ნახევარმცველი დომენიკო კასომ ღვიძლის სიმსივნისგან განიკურნა, მსოფლიო ჩემპიონმა ჯანკარლო ანტონიონიმ 2004 წელს გამართული ერთ-ერთი ამხანაგური თამაშისას ინფარქტი მიიღო, რომელსაც ექიმებმა მოგვიანებით "არანორმალური" უწოდეს. ევროპის ჩემპიონ ჯანკარლო დე სისტის ტვინში უცნაური ანთებითი ჩირქგროვა აღმოუჩინეს. სტეფანო ბორგონოვოს, რომელიც ფლორენციული კლუბის ღირსებას 1988-1992 წლებში იცავდა, სხვების მსგავსად ალს სჭირს. რადგან სარწმუნო და დასაბუთებული ახსნა ამდენი გარდაცვლილისა და მძიმედ დაავადებულის არსებობას ჯერაც ვერავინ მოუძებნა, ხალხში ამ შემთხვევებს უბრალოდ "ფიორენტინას წყევლა" უწოდეს.

" ახლა კი უბედურება ჩვენც დაგვატყდა თავს" - გაიფიქრა ალესანდრო გალდიოლომ, როდესაც გასული წლის ზაფხულში მამამისს ექიმებმა უმძიმესი დიაგნოზი დაუსვეს. ექიმებმა მას უთხრეს, რომ ჯანკარლოს ეს დაავადება აუცილებლად დაემართებოდა, თუნდაც ის პროფესიონალი ფეხბურთელი არ ყოფილიყო. ეს კი საკმაოდ თამამი მტკიცებაა, რადგან ჯერჯერობით მედიცინის მკვლევარებმა იტალიაში მოთამაშე ყოფილ ფეხბურთელებს შორის მძიმედ დაავადების და გარდაცვალების შემთხვევების ესოდენ საგრძნობი გახშირების აშკარა მიზეზს ჯერ ვერ მიაგნეს. მკვლევარების ნაწილი შემთხვევის შესახებ საუბრობს, რადგან ავადმყოფობის მიმდინარეობის სურათთა მრავალფეროვნება ერთგვაროვანი მიზეზების არსებობას თითქმის გამორიცხავს. ტურინელი პროკურორი რაფაელე გუარინელო ამ საკითხის შესწავლით უკვე ათ წელზე დიდხანს არის დაკავებული. მან იტალიის ჩემპიონატის სამი (სერია ა,სერია ბ,სერია ც) დივიზიონის გუნდების შემადგენლობაში 1960-1996 წლებში მოასპარეზე 24000 ფეხბურთელის ბიოგრაფია და დაადგინა, რომ ქვეყნის მოსახლეობაში არსებულ საშუალო მაჩვენებელთან შედარებით

კუჭქვეშა ჯირკვლის, ნაწლავის და ღვიძლის კიბოს შემთხვევები მათთან ორჯერ უფრო ხშირად გვხვდება. ყველაზე

დიდ გაოცებას კი ის ფაქტი იწვევს, რომ ამ 24000 მოთამაშეში დღემდე ალს-თი დაავადების ორმოცდაათზე მეტი შემთხვევა გამოვლინდა, განსაკუთრებით ბევრი ფლორენციული კლუბის ყოფილ მოთამაშეთა შორის. ზოგადად კი ეს დაავადება 100000 ადამიანიდან მხოლოდ ერთს ემართება ხოლმე.

იტალია ერთ-ერთი პირველი იყო იმ ქვეყნებიდან, სადაც ფეხბურთში დოპინგის გამოყენების წინააღმდეგ მკაცრი წესდება შეიმუშავეს. ეს წესდება ჯერ კიდევ სამოციანი წლების დასაწყისში შემოიღეს და აქცენტი აღმგზნები და ე.წ. "ენერგიის მომცემი" საშუალებების წინააღმდეგ ბრძოლაზე იყო დასმული. თუმცა მათ მხოლოდ ადგილობრივი ფეხბურთელები როდი იღებდნენ: ინგლისში მოთამაშეები ბენზედრინს, გერმანიაში კი პერვიტინს იღებდნენ, თუმცა იმ დროს არც ერთი,არც მეორე მედიკამენტი აკრძალული საშუალებების სიაში არ შედიოდა. მოიხმარდნენ კი სხვა ქვეყნების პირველობებში მონაწილე მოთამაშეებზე ხშირად აკრძალულ პრეპარატებს იტალიაში მოთამაშე ფეხბურთელები? შესაძლოა, ასეც იყოს, რადგან გვიან გამოვლენილი სავალალო მოქმედების მხრივ საერთაშორისო შედარების შედეგების მოყვანა სწორედ ამ დასკვნის გაკეთების დაფუძველს იძლევა.

იქნებ ამ დაავადებების ძირითადი მიზეზი თავით ხშირი თამაში, კონკრეტული ადამიანების დაავადებათა მიმართ არსებული გენეტიკური განწყობა ან სპორტულ ბაზებზე მცენარეთა მავნებელთაგან დასაცავად გამოყენებული შხამქიმიკატებია? პროკურორმა გუარინელომ ყველა შესაძლო მიმართულებით იმუშავა, თუმცა ამ კითხვაზე პასუხის პოვნა და მდგომარეობისთვის ნათელის საბოლოოდ მოფენა ჯერაც ვერ მოახერხა. როგორც ჩანს, მეცნიერებამაც ეს საკითხი უფრო ღრმას უნდა შეისწავლოს. ფლორენციაში გამართულ ალს-სადმი მიძღვნილ ერთ-ერთ სამეცნიერო კონფერენციაზე იმასთან დაკავშირებული ვარაუდიც კი გამოითქვა, რომ შესაძლოა, ფეხბურთელთა ჯანმრთელობაზე უარყოფით ზეგავლენას ფლორენციულად მომზადებული დაბეგვილი შემწვარი ხორცი ახდენდეს.

" მიუხედავად ყველაფრისა, ვვარაუდობ, რომ ამ უმძიმესი სტატისტიკის მიზეზი პირველყოვლისა პროფესიულ ფეხბურთში გამოყენებულ მედიკამენტებში უნდა ვეძიოთ"- ამბობს ფლორენციელი პროკურორი ლუიჯი ბოჩოლინი, - "წინააღმდეგ შემთხვევაში ალს-ს შემთხვევები ასეთი სისხშირით სხვაგანაც უნდა გვხდებოდეს". სპორტის სხვა სახეობებიდან, მაგალითად ველოსპორტიდან ამ დაავადების შემთხვევები ცნობილი არ არის. როდესაც ბოჩოლინიმ გაზეთებში გალდიოლოს ავადმყოფობის შესახებ წაიკითხა, მაშინვე ახალი გამოძიება წამოიწყო და არა მარტო იმიტომ, რომ ეს შემთხვევა მას ძალიან აგონებდა უკვე ნანახს. ყველაფერი კი იმ დღეს დაიწყო, როდესაც მის სამუშაო ოთახში მგლოვიარე ქვრივი შემოვიდა.

ამ ქალს გაბრიელა ბეატრიჩე ჰქვია. მისი უბედურების სათავე დიდი ხნის წინანდელ ამბებს უკავშირდება და მას ეს ამბები უკვე ბევრისთვის აქვს მოთხრობილი. ამის გამო ის თავიდან დინჯად და დალაგებულად საუბრობს, თუმცა რამდენიმე წუთის შემდეგ მრისხანება იპყრობს- ახლაც კი, თუმცა მისი ქმარი ოცდასამი წლის წინ დაიღუპა. " ეს ხომ ფეხბურთელთა მიზანმიმართული განადგურებაა" - ამბობს გაბრიელა გაბრაზებული ტონით. ის იხსენებს, თუ რამდენად ხშირად ურეკავდა სამოცდაათიან წლებში შეკრებებზე მყოფი ბრუნო ბანაკიდან და რომ მას ამ საუბრების ერთი წუთიც კი წლებად ეჩვენებოდა. ისინი მართლაც დიდხანს გრძელდებოდა, ხანდახან საათნახევარიც კი, სანამ გუნდის ექიმების მიერ მის ვენაში ჩადგმული წვეთოვანით სითხე სხეულში მთლიანად არ შევიდოდა. " როცა გარდაიცვალა, პირიდან ქაფი გადმოუვიდა და ბოლოს ვეღარც კი ვიცანი, რადგან იმ კაცის აჩრდილსღა თუ ჰგავდა, რომელიც ოდესღაც ჩემი ქმარი იყო. ის ბრუნო, რომელსაც ვიცნობდი, გაქრა, სამაგიეროდ მის მარცხენა მკლავზე დარჩენილი სამი ნანემსარი არასოდეს დამავიწყდება" - გვეუბნება გაბრიელა.

ამ სახიფათო თაღლითების საქმიანობას მოწმეები საკმაოდ ჰყავს. მაგალითად ფერუჩო მაცოლა, ცნობილი ფეხბურთელის, სანდრო მაცოლას უმცროსი ძმა. სანდროსგან განსხვავებით ნაკლებად ცნობილმა მოთამაშემ 2004 წელს პროკურატურის წარმომადგენლებს იმ ამფეტამინის შემცველი ყავის შესახებ მიაწოდა ცნობები, რომელსაც "ინტერის" მაშინდელი წვრთნელი ელინიო ერერა მათ სამოციან წლებში ხშირად ასმევდა სათამაშოდ გასვლამდე. თავიდან ტაბლეტებს მხოლოდ სათადარიგოები იღებდნენ, ხოლო მას შემდეგ, რაც მათი მოქმედების შეეგების შესახებ ექიმებმა ინფორმაცია მიიღეს, ეს "მკურნალობა" ძირითადი შემადგენლობის მოთამაშეებსაც შეეხო. გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ ერერამ შეიტყო,რომ ფეხბურთელები ტაბლეტებს ენის ქვეშ ინახავდნენ და შემდეგ უკანვე იღებდნენ. ამიტომ მან ამფეტამინის ყავაში გახსნის ხერხს მიმართა და ამ ყავას მოთამაშეებს ძალიან ხშირად ასმევდა. მწვრთნელის მეტსახელი "ჯადოქარი" ამის გამო დღეს სხვანაირ მნიშვნელობას იძენს.

" მას შემდეგ, რაც მე ერერას ნამოქმედარზე ხმამაღლა და საჯაროდ მოვყევი ყველაფერი, სანდრო გამებუტა და აღარც კი მელაპარაკება. ის ფიქრობს, რომ ჭუჭყიანი თეთრეულის ოჯახს გარეთ გატანა ცუდი საქციელია და ამიტომ გამიბრაზდა" - ამბობს ფერუჩო. ჯერჯერობით წაგებული სწორედ ფერუჩოა, რადგან სანდროს წარმატებები ჯერ კიდევ ბევრს ახსოვს და მის აზრს ანგარიშს უწევენ, ტელევიზიაში საფეხბურთო ექსპერტის სახით იწვევენ და პატივს სცემენ. იმ ფაქტს კი, რომ "დიდი ინტერის" შემადგენლობიდან ექვსი მოთამაშე საეჭვოდ ახალგაზრდულ ასაკში დაიღუპა, ცოტა თუ აქცევს ყურადღებას. რამდენიმე წლის წინ ამჟამად სამოცდახუთი წლის ფერუჩო მაცოლას ინსულტი დაემართა და ახლა მისი ჯანმრთელობა საგრძნობლად არის შერყეული.

არაერთმა მოთამაშემ უარესი შედეგი მიიღო. მაგალითად კარლო პეტრინიმ , რომელიც სამოციან და სამოცდაათიან წლებში არაერთ იტალიურ კლუბში გამოდიოდა. ის "ჯენოაში" გატარებულ წლებს იხსენებს და იმ ნივთიერებებს იხსენებს, რომლებსაც მას და მის თანაგუნდელებს ერთჯერადი შპრიცებით უკეთებდნენ, ასევე იმ ცხოველურ ძალაზე, რომელსაც ეს წამალი აძლევდა და მწვანე ფერის დუჟზე, რომელიც თამაშის დასასრულს პირიდან მოსდიოდა. " უკვე გასახდელში დაბრუნებულებიც კი ჯერ კიდევ ვგრძნობდით ენერგიის მოზღვავებას და უზომოდ დიდ აფორიაქებას. შემდეგ უცბად ეს საოცარი მოთენთვის შეგრძნებით იცვლებოდა და ენა ისე გვისივდებოდა, რომ პირის დახურვაც კი აღარ შეგვეძლო"- ეს

პეტრინის მიერ დაწერილი წიგნიდან ამოღებული სტრიქონებია.

ყოფილი პროფესიონალი ფეხბურთელების უმრავლესობას ამ სიბინძურეში ოდნავადაც არ სურთ გარევა, ამიტომაც როგორც მაცოლა, ასევე პეტრინი განდგომილების მდგომარეობაში აღმოჩნდნენ. ოცდაათი-ორმოცი წლის წინ მთავარი მოედანზე გამოსვლა და კარგი შედეგის ჩვენება იყო, დღეს კი მნიშვნელოვანი იმ ეპოქის გმირების სახელისთვის ჩირქის არმოცხება გახდა. შეიძლება ითქვას, რომ როგორც პირველს,ასევე მეორესაც გარკვეულწილად იძულება განაპირობებდა.

შეუძლებელია, ვინმე ამ საკითხით დაინტერესდეს და ვერ შეამჩნიოს მსხვერპლთა ის უზარმაზარი რაოდენობა, რომლის შესახებაც დღეს საკმაოდ ბევრია ცნობილი. მხოლოდ "ფიორენტინას" ყოფილი, აწ გარდაცვლილი მოთამაშეების გვარების სახელების ჩამოთვლაც კი საკმარისი იქნება, რათა

დანაშაულის მასშტაბების და მსგავსი შემთხვევების სიხშირის გაცნობიერება შევძლოთ:

არმანდო სეგატო, გარდაიცვალა 1973 წელს, ორმოცდასამი წლის ასაკში. სიკვდილის მიზეზი ალს;

ფულვიო ბერნარდინი, გარდაიცვალა 1984 წელს, სამოცდაცხრამეტი წლის ასაკში. სიკვდილის მიზეზი ალს;

ფლორენციული კლუბის ახალგაზრდული გუნდის ყოფილი ფეხბურთელი მარიო სფორცი, გარდაიცვალა 2004 წელს, ორმოცდარვა წლის ასაკში ლიმფური სისტემის მწვავე ავთვისებიანი დაავადებით;

ადრიანო ლომბარდი, გარდაიცვალა 2007 წელს, სამოცდაორი წლის ასაკში, სიკვდილის მიზეზი ალს;

თავდამსხმელი ნელო სალტუტი, გარდაიცვალა 56 წლის ასაკში, სიკვდილის მიზეზი გულის ინფარქტი;

გუნდის ლიბერო უგო ფერანტე, გარდაიცვალა 59 წლის ასაკში, სიკვდილის მიზეზი ნუშურა ჯირკვლების სიმსივნე;

მცველი ჯუზეპე ლონგონი, გარდაიცვალა 64 წლის ასაკში, სიკვდილის მიზეზი გულის ერთ-ერთი დაავადება;

მეკარე მასიმო მატოლინი, გარდაიცვალა 56 წლის, სიკვდილის მიზეზი თირკმლების უკმარისობა;

ყველაზე ახალგაზრდა მსხვერპლი, დაუღალავი და თავდაუზოგავად მშრომელი, ნახევარდაცვის ხერხემალი ბრუნო ბეატრიჩე, გარდაიცვალა 39 წლის, სიკვდილის მიზეზი ლეიკემია.

სანამ ჩვენ დაგვემშვიდობებოდეს,ალესანდრო გალდიოლო შარვლის ჯიბიდან მობილურ ტელეფონს იღებს და მარჯვენა ხელის ცერა თითის მსუბუქი მოძრაობით უახლოესი წარსულის ამსახველ ფოტოებს ხსნის. აი,წინა წლის კადრები,მისი ქორწილის დროს გადაღებული ფოტოები. ბედნიერებას ტრაგედიისგან აქ რამდენიმე კადრი აშორებს.ალესანდრო მამის ფოტოს ხსნის და მეუბნება : "შეხედე მის სახეს!".

ნიკაპი,ჯერაც ძალზე მამაკაცური,სახე კი სრულიად უსიცოცხლო.ჯანკარლოს უტყვი თვალები სიცარიელისთვის გაუსწორებია,ვერც კი ამჩნევს,რომ მისი სახეს ობიექტივი "უყურებს". " ჯერ კიდევ ერთი წლის წინ მეგობრებთან თამაშისას ისეთ მონდომებას იჩენდა, თითქოს გამარჯვებულს სკუდეტოს აძლევდნენ და მას შანსის ხელიდან გაშვების უფლება არ ჰქონდა"- ამბობს ალესანდრო, ფოტოების განყოფილებას ხურავს, შემდეგ კი გულდამძიმებული გვემშვიდობება.

სულ რაღაც ერთი საათით ადრე მას მრისხანების მოთოკვა დიდ ძალისხმევის ფასად თუ შეეძლო. ის რიმინის მახლობლად მდებარე პატარა ქალაქ კასტროკაროში მდებარე საკუთარ სახლში იჯდა და ადგილობრივი გაზეთის ერთ-ერთ მთავარი სტატიის სათაურზე მიგვითითებდა : " გალდიოლო და ბოროტი ძალა წყვდიადიდან- აი,რა ნივთიერებების მიღებას მაიძულებდნენ". სათაურის ქვემოთ ჯანკარლოს ორი დიდი ფოტო დაუბეჭდავთ. აქაც კონტრასტი,აქაც საამაყო წარსული და პირქუში აწმყო. მარცხენა ფოტოზე სამოცდაათიანი წლები, ფლორენციული "ფიორენტინაში" მოთამაშე ერთ-ერთი საუკეთესო პერსონალური მეურვე, ხისტი მცველი, მარჯვნივ კარიერის დასასრულს კლუბის ლეგენდად აღიარებული, სერია ა-ში 229 თამაშის ჩამტარებელი გალდიოლო, შუაში კი ... შუაში თეთრ და წითელ ტაბლეტებს ვხედავთ, მათ ზემოთ სითხით სავსე შპრიცს- იარაღს ბოროტი ძალის ხელში.

დღეს უკვე ყველასთვის ცხადია, რომ არამარტო 62 წლის ჯანკარლო გალდიოლოს და მისი არაერთი თანაგუნდელს, არამედ სერია ა-ს გუნდებში წარსულში მოთამაშე ბევრ ფეხბურთელს ექიმები გაურკვეველი შემადგენლობის ნივთიერებებით ჭყეპდნენ, რათა მათ მოედანზე უკეთესი შედეგი ეჩვენებინათ. გაიღებდა კი ჯანკარლო ასეთ მსხვერპლს, რომ სცოდნოდა, რომ ეს "წამლები" ჯანმრთელობას დაუსამარებდნენ? ამას ვერასდროს გავიგებთ, რადგან უკვე ერთი წელია მას აღარც ლაპარაკი შეუძლია.

ზაფხულში მას ჯერ ალცჰაიმერის მსგავსი დაავადების დიაგნოზი დაუსვეს, შემდეგ კი ამიოტროპული ლატერალური სკლეროზი (შემოკლებით ალს) დაუდგინეს. ეს დაავადება არ იკურნება და კუნთების ფუნქციის სრულ მოშლას იწვევს. ალს-თი დაავადებულთა უდიდესი ნაწილის ორგანიზმი ძალიან სუსტდება, სასუნთქი გზები თანდათანობით მუშაობას წყვეტს და

ავადმყოფი იხრჩობა. ალესანდროს იმედი აქვს, რომ მამამისს ცნობიერების დაკარგვა მტანჯველ ტკივილებს შეუმსუბუქებს.

მიუხედავად იმისა, რომ დღესაც კი საბოლოოდ არ არის დამტკიცებული, რომ გალდიოლოს ჯანმრთელობის დღევანდელი მდგომარეობა მიერ მიღებული მედიკამენტებით მოქმედებით არის გამოწვეული, მისი ვაჟი ექიმებზე ძალზედ გაბრაზებულია. ალესანდრომ მოყვარული ფეხბურთელის კარიერა რამდენიმე თვის წინ დაასრულა. გვიხსნის, თუ რატომ ბრაზობს : " ვერ დავუშვებ მამაჩემის სახელისთვის ლაფის სროლას. როგორ შეიძლება ის ვინმემ ჩვეულებრივ ნარკომანად წარმოაჩინოს? ". თავს უკმაყოფილოდ აქნევს და თვალებს აქეთ-იქით აცეცებს, თითქოს ორეულს ეძებს, რომელიც ყველაფერში დაეთანხმებოდა. " მამას ძალიან კარგად ვიცნობ და დარწმუნებული ვარ, რომ არაფერს იღებდა".

ამავე დროს ალესანდრომ მშვენივრად იცის, რომ მამამისს თითქმის ყოველი შეხვედრის წინ მედიკამენტებს ასმევდნენ ანაც უკეთებდნენ. არა იმის გამო, რომ ჯანმრთელობის პრობლემები ჰქონდა, არამედ გამძლეობის და სისწრაფის გასაუმჯობესებლად. ხუთი წლის წინ, 2006 წლის მარტში ჯანკარლო გალდიოლომ ეს ყველაფერი თავად მოუყვა პოლიციელებს- მაშინ ის ნაადრევად გარდაცვლილი თანაგუნდელის, ბრუნო ბეატრიჩეს საქმესთან დაკავშირებით დაკითხეს. თამაშების დაწყების წინ ექიმებს ლანგრებზე დაწყობილი წამლები გასახდელ ოთახში შეჰქონდათ და ისე აწვდიდნენ ფეხბურთელებს, თითქოს პიტნის არომატიან საღეჭ რეზინას სთავაზობდნენ. ზოგი დღესაც გულუბრყვილოდ იმ აზრზე დგას, რომ ეს ტაბლეტები და კაფსულები დოპინგს არ შეიცავდა. მიუხედავად იმისა, რომ ალესანდრო ამაში ბოლომდე დარწმუნებული არ არის, ფიქრობს, რომ თუ ამას ფეხბურთელთა უმრავლესობა აკეთებდა, ეს ნივთიერებები მათ ჯანმრთელობას საფრთხეს არ შეუქმნიდა. იტალიურ საფეხბურთო სამყაროში ძირითადად ასე ხდება: სიმართლეს მხოლოდ ის თუ ამბობს, ვისაც რამე აქვს დასაკარგი- მაგალითად ცნობადობა,პოპულარობა,სამსახური ანაც ... მამის უმწიკვლო რეპუტაცია.